Pokazywanie postów oznaczonych etykietą All inclusive. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą All inclusive. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 10 kwietnia 2012

All inclusive - Kac Wawa na żywo


Kochani! Dzisiejsza odsłona All inclusive będzie inna niż zwykle. Tym razem gościnnie w tym cyklu wita Was Redaktor Jess. Właściwe to podwójnie gościnnie, gdyż na tapetę pójdzie nie jak zwykle Poznań, a Warszawa… Tak się mój los potoczył, iż ostatnio przyszło mi odwiedzić stolicę i poznać specyfikę tego miasta od podszewki.

Radosna twórczość fot. Archiwum
Jako że zatrzymałam się w mieście na kilka dni, musiałam znaleźć sobie jakieś miejsce noclegowe. Właściwie można by wzorem będącego ostatnio na językach filmu „Kac Wawa” imprezować przez całą noc i tym samym problem noclegu mieć z głowy. Jednakże od dawna moim marzeniem było poznanie na własnej skórze kwintesencji studenckiego życia, czyli zamieszkanie w akademiku. Marzenie to zrealizowałam, wynajmując wraz z moimi towarzyszkami podróży, bardzo przestronny pokój na ostatniej kondygnacji zabytkowego i niezwykle klimatycznego Akademika „Bratniak”. Miejsce to niewątpliwie poprzez dodatkowe, nieprzewidziane w ofercie atrakcje ubarwiło mój pobyt w stolycy.  Na pewno w żadnym akademiku nie brakuje ciekawych osobistości. Największe wrażenie zrobił jednak na mnie Karol. Przystojny, inteligentny student z portfelem wypchanym po brzegi? Nic z tych rzeczy. Karol to „malutki” czarny robaczek, lubiący stadne życie, jak to każdy KARALUCH! Sublokator upodobał sobie szczególnie jeden kącik. Zdarzało mu się jednak robić dalsze wędrówki w inne rejony apartamentu. Z racji takiej, iż z wojnę z karaluchami bardzo ciężko wygrać, nie miałam też za dużo czasu ani odpowiedniej amunicji, a także nie do końca wiem kto tu się kogo bardziej bał, zdecydowałam  przyjąć inną taktykę. Postanowiłam się z wrogiem oswoić. Stąd też nadanie mu imienia. Nie spodziewałam się jednak, że będzie to aż tak trudne zadanie. Tym bardziej, że zdaniem przemiłej pani z recepcji karaluchy to zmora każdego akademika (intrygujące prawda?) i stali mieszkańcy jakoś sobie z nimi na co dzień radzą. Nie wiem jak. Jednak krzyki jakie dochodziły z siedliska Karola były dla innych mieszkańców swego rodzaju atrakcją. Z tego wniosek, że z rodziną Karola da się egzystować… Jak? Nie pytajcie, na prawdę nie wiem.


Pożywienie Karola fot. Archiwum
Jednak skoro karaluchy to dla akademika codzienność, najwidoczniej trzeba było zadbać o dodatkowe wieczorne atrakcje. Nie mówię o bibach, pokojowych nasiadówach i zwyczajnych popijawach. Tu chodzi o show i performance.  Po zmroku, w blasku ulicznych latarni i dodatkowo punktowej ręcznej latarki, pod oknami łazienek akademika pojawia się starszy pan i prezentuje swój sposób na zaspokojenie seksualnych potrzeb. Warto dodać iż widownię zazwyczaj w większości stanowią faceci, ze względu na to, iż to męski akademik.
Wyjdźmy jednak na miasto. W stolicy nocne życie kwitnie. Film „Kac Wawa” to żadna bajka. To rzeczywistość. Nie rozumiem dlaczego został tak bardzo skrytykowany, skoro ukazuje autentyczny obraz. Owszem, w sposób mało wysublimowany, ale o to przecież chodziło. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom, ale w godzinach nocno-wieczornych co drugi pojazd przemierzający ulice centrum to bibowa limuzyna.

Jak poruszać się po tak wielkim mieście bez innego środka transportu niż własne nogi? Z pomocą przychodzi komunikacja miejska. Bardzo szeroko rozwinięta sieć. I jak się w tym wszystkim połapać… Wydawało by się, że będzie ciężko. Nic bardziej mylnego. Jest przecież „Aplikacja Piotrek”. Nie wiecie co to takiego? Nie dziwię się. Według kolegi z przystanku, wykorzystującego bezczelnie fakt niezorientowania koleżanki w funkcjonowaniu miasta i komunikacji, „Aplikacja Piotrek” to interaktywna, ogólnodostępna i idealna na imprezę „pomoc” informująca za pomocą smsów o aktualnej trasie przemieszczania się tramwaju. Z własnego doświadczenia wiem jednak, że nie należy tej „Aplikacji” ufać. Potrafi skierować ostatni tramwaj za rzekę w środku nocy i  zamknąć możliwą drogę powrotną dla autobusu z powodu rzekomego remontu. Ale według nerda z „Bratniaka”, doskonale obeznanego w realiach Warszawy tak już po prostu jest, że tramwaje mają swoja trasę w rozkładzie, swoją na wyświetlaczu, a jadą jeszcze inaczej…
Wiele uroków kryje nasza stolica. Przedstawiłam Wam tyko wybrane z tych które poznałam, a na pewno tych „niepoznanych” znalazło by się jeszcze sporo. Myślę, że wkrótce podzielę się z Wami kolejnymi. Jeśli oczywiście Redaktor Radzio będzie jeszcze na tyle gościnny i pozwoli na wtargnięcie Warszawy do, z założenia, poznańskiego cyklu.

wtorek, 28 lutego 2012

All inclusive - Centrum handlu, sztuki i biznesu


Cześć i czołem! W dzisiejszej odsłonie All inclusive przybliżę Wam niezwykłe miejsce. To właśnie tutaj przeplatają się podobno handel, sztuka i biznes. W praktyce są to raczej lans, ploty i puszczalstwo. Mowa oczywiście o Starym Browarze, który w ten czy inny sposób zgarnął nagrodę "najlepszego centrum handlowego na świecie w 2009 roku"! Nie ma lepszego miejsca w mieście, żeby przyjrzeć się ludziom i ich zachowaniom. Co ciekawego czeka nas w popularnym Browcu? Czy każdy znajdzie tutaj coś dla siebie?

Moja serdeczna przyjaciółka Jolka odwiedza Browar wyłącznie, żeby się polansić. Wbija tam zawsze w okolicach południa, bo to najlepszy czas na pokazanie siebie. Zawsze z żółtym żonkilem w ręce i zawsze z nadzieją, że ktoś odczyta to jako znak rozpoznawczy swingerki, którą jest od dawna. Jeśli mówimy o browarnianym lansie, to koniecznie muszę wspomnieć o Starbucksie. Każdy, kto coś znaczy w tym mieście, pija tam kawę, a ludzie, którzy znaczą jeszcze więcej, praktycznie nie rozstają się z charakterystycznym kubkiem. Inną formą lansiarstwa jest shopping po najdroższych sklepach w powiecie, a ci, których konto już świeci pustkami, nie ustępują i uprawiają tak zwany window shopping.


Kultowy kubek ze Starbucks'a
Przechodząc do wspomnianych na początku plot, to właśnie tutaj, pod rzeźbą Wielkiej Facjaty można się dowiedzieć wszystkiego o każdym. Wymiana informacji trwa w najlepsze i żaden Facebook, ani Tweeter nie zapewni lepszego przepływu danych. Nie będę ukrywał, że część z naszych wpisów narodziła się właśnie w tym miejscu ;) Przechadzając się alejkami tej niezwykłej galerii z pewnością natraficie także na ogromną szachownicę, nad którą majestatycznie wisi wielka krewetka. Niestety, nikt, włącznie z Grażką nie wie, co to za cholerstwo i kto to powiesił.

Krewetkopodobne coś

Opisałem handel, lans i ploty. Zahaczyliśmy, podobno, o sztukę. Pozostała kwestia biznesu. No właśnie, można powiedzieć, że wielu krawaciarzy obgaduje tutaj kolejne strategie marketingowe, i pewnie po części tak jest. My jednak nie zapominamy o nieco innej formie biznesu. Chodzi o bardzo charakterystyczne dla galerii handlowych zjawisko, a mianowicie GALERIANIZM. Zazwyczaj młode dziewczęta są w stanie zrobić wiele dla wymarzonej sukienki, czy butów. Na pewno wszyscy z Was znają kultowy cytat: "jak kupisz mi jeansy to zrobię Ci loda". Więcej dodawać nie trzeba, a o szczegółach tego zjawiska przeczytacie już niedługo!
Wielka Facjata
Jak widać Stary Browar oferuje bardzo wiele. Będąc w Poznaniu koniecznie trzeba tutaj wstąpić na kawę, shopping, albo na chwile relaksu w towarzystwie gimnazjalistki. A jeśli jeszcze Wam mało atrakcji, to pozostają ruchome schody, które cieszą się niebywałą popularnością, gdyż stanowią świetną rozrywkę na długie godziny, zwłaszcza dla zakochanych par!


Trzymajcie się ciepło i dołączcie do nas na Facebooku!

wtorek, 1 listopada 2011

Lataj jak orzeł, ląduj jak Wrona! Gratulacje dla kapitana Tadeusza Wrony!

Ekipa @Normalnego Bloga jest pełna podziwu dla kapitana Tadeusza Wrony. Dzięki Jego doświadczeniu, precyzji oraz opanowaniu, perfekcyjnie wylądował bez podwozia na warszawskim lotnisku. Gratulacje należą się również pozostałym członkom załogi, nie wymienianym przez media z nazwiska. Nasza wdzięczność jest tym większa, że na pokładzie feralnej maszyny był nasz znajomy, a zarazem wierny czytelnik!


Raz jeszcze dziękujemy!
Ekipa @Normalny Blog

Naszą wdzięczność wyrażamy także tutaj:
http://www.facebook.com/event.php?eid=300881856590175#!/pages/Normalny-Blog/187644647955732

niedziela, 16 października 2011

All inclusive – „dzisiaj nie pojedziemy”

Witam w kolejnym artykule z cyklu All Inclusive. Dzisiaj przybliżę Wam, drodzy Czytelnicy niezwykłe wydarzenie sportowe, jakim jest Poznań Maraton. Dlaczego jest ono tak niezwykłe? Cóż takiego ma w sobie, że się nim zajęliśmy? Już wyjaśniam!

Poznań jaki jest, każdy widzi. Co druga ulica zamknięta, tramwaje jeżdżą jak chcą i gdzie chcą. Wszystko rozkopane, a przedostanie się z jednej dzielnicy do drugiej zabiera długie godziny. Czego jeszcze nam potrzeba? Oczywiście MARATONU! Garstka osób (tak, kochani Organizatorzy, nawet podawane na wyrost 6 tys. stanowi zaledwie ułamki procenta mieszkańców aglomeracji) ZABLOKOWAŁA pół miasta. Większej głupoty, bezmyślności, a może po prostu CHAMSTWA dawno nie widziano. Takie przejawy egoizmu powinny być karane, i to surowo!

Dziadki w obcisłych gatkach „wiecznie młodzi”, z nogi na nogę starają się sprawić wrażenie, że biegną, a reszta niech sobie stoi. To nic, że spora część mieszkańców miasta, ma UNIEMOŻLIWIONY dojazd do centrum miasta, przecież HRABIOSTWO postanowiło pobiegać TU i TERAZ i całą resztę społeczeństwa mają w głębokim poważaniu, a to wszystko w imię ZDROWIA, TOLERANCJI i WZAJEMNEGO POSZANOWANIA. Dodatkowo miasto próbuje wmówić mieszkańcom, że jesteśmy wyróżnieni tak zacną imprezą.

Popieramy ideę biegania i zdrowego trybu życia, ale nie w mieście, wśród spalin, burząc plany innym mieszkańcom. Od tego są tereny zielone, gdzie naprawdę, można się wyszaleć i wszyscy będą zadowoleni! Dlatego apelujemy do władz miasta, o zmianę trasy maratonu na bardziej odludne tereny. Mamy dość chaosu!


Powstało wydarzenie na Facebooku, zapraszamy do udziału! http://www.facebook.com/event.php?eid=245452548835691

piątek, 30 września 2011

Stefa dobrych cen, czy aby na pewno?

Jakiś czas temu miasto obiegła straszna wiadomość. Wśród mieszkańców szerzyła się informacja o rzekomej podwyżce cen w McDonald’s. Nasza ekipa niezwłocznie ruszyła do centrum, aby zweryfikować te pogłoski. Na szczęście okazało się, że to tylko plotka, którą najpewniej wypuściła konkurencja. Uradowani tym, ze popularny Cheeseburger nadal kosztuje 3 złote, niezwłocznie wznieśliśmy toast – oczywiście Coca-Colą.

Kilka dni później, jak co poniedziałek, wybrałem się do jednej z restauracji tego najbardziej popularnego fast-fooda. Zwyczajowo zamówiłem dwa „czizy”. Po chwili przeżyłem szok. Dziewczyna w czerwonej koszulce i czapeczce z wielkim, żółtym „M” powiedziała z uśmiechem na ustach: „Proszę bardzo, siedem złotych”. Nie mylicie się, SIEDEM złotych! W tym momencie, czarny scenariusz okazał się rzeczywistością. Dodam, że inne produkty także podrożały, i to o więcej niż Cheeseburgery! Pozostaje jedynie pytanie, dlaczego niezmieniona pozostała nazwa? Czy takie ździerstwo nadal można nazwać „Strefą dobrych cen”?
Nie pozostawajcie obojętni, dołączcie do naszego Facebook'owego wydarzenia: http://www.facebook.com/event.php?eid=129816297117898
Czekamy na Wasze opinie!



Dowód zbrodni (fot. Radzio)

środa, 21 września 2011

All inclusive – Most Dworcowy

Witam serdecznie wszystkich czytelników w kolejnej odsłonie cyklu All inclusive. Dzisiaj na tapetę bierzemy Most Dworcowy w Poznaniu. Co w nim takiego niezwykłego? Czytajcie dalej!

Rozważania na temat tego obiektu należy zacząć od drobnego sprostowania. Otóż jest to most – nie most. Dlaczego? Ponieważ tablica na „moście” wyraźnie informuje nas, iż jest to wiadukt, bowiem w miejscu nazwy rzeki widnieje piktogram… ciuchci.


Po tym krótkim wstępie, możemy przejść do sedna. Opisywane przeze mnie miejsce stanowi niezwykle ważny punk przesiadkowy w mieście. To właśnie tutaj łączą się szlaki prowadzące na Łazarz, Rataje, oraz w kierunku centrum. Zapewne o tym miejscu myślał legendarny wokalista, śpiewając „Na rozstaju dróg, mieszka dobry Bóg, On wskaże Ci drogę”. Jednak Bóg najwyraźniej ma spore poczucie humoru, ponieważ na Moście Dworcowym notuje się podobne zdarzenia jak w słynnym na cały świat Trójkącie Bermudzkim. Do naszej redakcji dotarły niepokojące wieści na temat znikających tam tramwajów. Setki osób wielokrotnie twierdziły, że w tym miejscu „NIC NIE JEDZIE”. Postanowiliśmy to sprawdzić osobiście i zapytaliśmy kilku pasażerów o ich zdanie. Przeczytajcie, co powiedzieli:

Aneta (20 l.): „Bywam tutaj praktycznie codziennie i mogę potwierdzić, że jak coś się w mieście spieprzy, to właśnie na Dworcowym.”

Janusz (53 l.): „Panie, ku**a! Lete właśnie do roboty i znów nic nie jedzie. Byde musioł z papcia zasuwać. Za co ja tym ku**om płacę? No za co!?

Jola (20 l.): „Zejdź mi pan z drogi! Takiego gnoju jeszcze w mieście nie było! Stałam pół godziny jak idiotka, czekając na pierwszy dzienny, bo z melanżu wracam, i dopiero teraz się skapnęłam, że przystanek przenieśli.”

Jak widać, mieszkańcy potwierdzają donosy o tajemniczych zjawiskach. Być może to sprawka dziwnego, białego roweru, który przypięty jest do mostu? Może to klątwa, mająca nakłonić ludzi do jeżdżenia jednośladami ? Tego nie wie nikt. Wiadomo jednak, że Most Dworcowy jest jak Nowy Jork – nigdy nie zasypia. W przeciwieństwie do opisywanego jakiś czas temu życia pod Mostem św. Rocha, tutaj jest ono całkowicie legalne. Pod przęsłami budowli możemy znaleźć świetne puby i bary. Serwują tutaj wszystko: z procentami i bez, na zimno i na gorąco, a w dodatku, salmonella do każdego zestawu gratis!



Przyjeżdżając do Poznania pociągiem nie sposób przejść obojętnie obok tego kultowego miejsca! Jak tylko tam dotrzecie, na pewno na długo pozostanie ono w waszej pamięci!

XOXO

piątek, 8 lipca 2011

All inclusive - Most św. Rocha

Witam w trzeciej odsłonie cyklu All inclusive. Jak zapowiadałem, dzisiejsza wycieczka będzie miała związek z wodą. Popłyniemy nad Wartę!

Rzeka towarzyszy człowiekowi od samego początku. Już w starożytności największe cywilizacyjne imperia, jak chociażby Mezopotamia, powstawały właśnie w dorzeczach. Działo się tak nie bez powodu. Rzeka nie tylko pełniła funkcję gospodarczą i transportową, ale także kulturalno-rozrywkową. To właśnie tam codziennie przybywały tłumy mieszkańców, żeby wspólnie rozkoszować się wykwintnymi trunkami w towarzystwie znajomych. Mimo upływu tysięcy lat, kulturalna rola rzeki w życiu człowieka nie maleje. Wróćmy jednak do obszaru, który chcę Wam dzisiaj przybliżyć. Główną atrakcją jest oczywiście Most Świętego Rocha!


Wspomniany most stanowi jedną z najciekawszych przepraw rzecznych w Polsce. Jego niezwykłe przęsła, w kształcie sporej wysokości łuków, dają nieskończenie wiele możliwości kreatywnego spędzenia czasu, zwłaszcza wielbicielom sportów ekstremalnych. Lepszych ramp nie znajdziecie w żadnym skejtparku! Należy też wspomnieć o starej miejskiej legendzie, że przejście przez owe przęsło gwarantuje zdanie sesji!* Przęsło mostu to też niewątpliwie świetny punkt widokowy, gwarantowana piękna panorama okolicy. Na początku artykułu wielokrotnie pisałem o kulturalno-rozrywkowym aspekcie tego obiektu. Zejdźmy zatem na dół...

Dopiero tutaj, nad samym brzegiem rzeki można dostrzec prawdziwy potencjał tego miejsca. Nie znajdziecie lepszej miejscówki na imprezę plenerową. Nie ma znaczenia, czy przyszliście świętować urodziny, wyjście kupla z paki, dzień płynów do mycia naczyń, czy po prostu Was suszy. W tym miejscu muszę jednak ostrzec wszystkich koneserów taniego wina. Niestety, bardzo często na horyzoncie pojawiają się panowie w niebieskich strojach, których hobby jest zakłócanie imprez. Musicie być czujni, bowiem atakują z lądu, wody i powietrza!


Nie ma natomiast obaw, jeśli zmienią się warunki atmosferyczne. Kulturalne schronienie przed deszczem znajdziecie w dolnej kondygnacji budowli. Pod mostem możecie także podziwiać wspaniałe dzieła nieznanych artystów. Nie da się ukryć, malowidła ścienne i podłogowe, potrafią przykuć uwagę, a naszym redakcyjnym zdaniem, są dużo ciekawsze niż chociażby „Słoneczniki” Van Gogha. Warto też zawiesić wzrok na czasowych instalacjach, do których stworzenia wykorzystano przede wszystkim tłuczone szkło. Dyskomfort w przeżywaniu artystycznych uniesień, może powodować jednak zapach uryny unoszący się w powietrzu.


Należy też wspomnieć o doskonałej akustyce obiektu, wykorzystywanej szczególnie podczas klimatycznych wieczorów ogniskowo-gitarowych. Gratulacje dla inżynierów, którzy zapewne przewidzieli to zastosowanie w swoim projekcie. Szkoda jednak, że potencjał tego miejsca nie został wykorzystany w pełni profesjonalnie podczas tegorocznego Festiwalu Malta, który nota bene, korzysta z doskonałych funkcji marketingowych przęseł mostu, rozwieszając tam swoje banery reklamowe. W latach ubiegłych niektóre z poznańskich mostów, nawet nie aż tak atrakcyjne jak Most Świętego Rocha, posłużyły jako miejsce wystawiania spektakli.

Cały obiekt jest klimatyzowany i pięknie oświetlony, co sprawia, że impreza będzie udana niezależnie od pory dnia i nocy. Oczywiście czynny całodobowo, a łatwy dojazd zapewniają tramwaje i autobusy Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego.




Most Świętego Rocha to „doskonała miejscówka na każdą porę i okazję”


*Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za oblanie sesji oraz za ewentualne uszczerbki fizyczne i psychiczne poniesione podczas próby przejścia przez łuki.

środa, 6 lipca 2011

All inclusive – MPK w kulki gra

Witam w drugiej odsłonie cyklu All Inclusive. Dzisiaj poruszamy niezwykle ważną kwestię dojazdu do wszystkich niesamowitych miejscówek w mieście. Mogliście już przeczytać o Kaponierze, a już wkrótce opiszę kolejne fascynujące obszary. Trzeba jednak do nich dotrzeć, czego MPK nam nie ułatwia.

Najczęściej spotykaną linią w mieście jest „Zmiana Trasy”, a o tym, że tramwaje w Poznaniu jeżdżą kiedy chcą, wiedzą wszyscy. Panuje wieczna maniana, istna hiszpańska siesta. Powiedziałbym mimo wszystko, że to jeszcze nie jest problem. Prawdziwy problem zaczyna się bowiem, kiedy owe pojazdy przestają jeździć…

Wypad z baru, czyli „Dalej nie pojedziemy.”

W ciągu ostatnich kilku dni trzykrotnie usłyszałem cytowane wyżej słowa. O ile jeden przypadek związany był ze zgubieniem przez tramwaj części podwozia – oczywiście na środku głównego węzła tramwajowego, gdzie krzyżuje się 90 procent linii, o tyle dwa pozostałe budzą prawdziwy niepokój…
Burzowe popołudnie, deszcz leje się strumieniami, co chwilę ciemne chmury rozdzierane są przez pioruny. Słychać grzmoty. Tłumy ludzi wracają do domów, każdy marzy jedynie o filiżance herbaty i dobrej książce. Tramwaje ospale przemieszczają się po torach, aż nagle, w jednej chwili, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystko zamiera. W oczach pasażerów pojawił się strach i przerażenie. Na szczęście okazało się, że to nie koniec świata, a jedynie koniec …prądu w trakcji. Oczywiście jak zwykle w takich sytuacjach otwarcie drzwi w tramwajach to wszystko na co stać przewoźnika. Krzyżyk na drogę i róbta co chceta. O autobusach udających, że maja pantografy można było zapomnieć. Bo i po co, skoro wyrzuceni pasażerowie zdążyli już „odbić” bilety, a karty doładowali pod koniec zeszłego miesiąca…

Rondo Rataje – ja tu zostaję

Powracając do tramwajów notorycznie gubiących swoje części, to może winna jest ich konserwacja i garażowanie? Jak to bywa najpierw się robi, a później myśli. MPK się nie wyłamuje, dlatego najpierw sprzedało zajezdnie, a później uświadomiło sobie, że tramwaje chyba nie mają gdzie spać. Nie pozostało więc nic innego jak ustawić je na pętlach i rondach. Zima nie zima, deszcz nie deszcz, pojazdy stoją i niszczeją. Gratulujemy innowacyjnego podejścia.

Jazda ekstremalna, czyli akcja „Trzymaj się!”

Od pewnego czasu MPK prowadzi bardzo słuszną kampanię „TRZYMAJ SIĘ!” Należy zauważyć, że kampania ta, nie tylko ma charakter ostrzegawczy, ale wręcz przygotowawczy. Od momentu jej startu motorniczowie, wiedząc, że pasażerowie są uprzedzeni, aby przyssać się do rurek i siedzeń, pozwalają sobie na iście ekstremalne zachowania. Skutków nie trzeba szukać daleko. Prawie codziennie słyszymy o wypadkach i kolizjach. Niedawno „brawura”, jak w Polsce określa się wczesne objawy debilizmu, położyła w szpitalu kilkadziesiąt osób. Zamiast ostrzegania pasażerów proponujemy przeszkolenie motorniczych w zakresie obsługi taboru przewożącego LUDZI.

„To oni!”, czyli taktyczne rozdzielenie

Jak wiadomo młodsze rodzeństwo często się przydaje. Zapytacie, dlaczego? Spieszę z wyjaśnieniem. Zapewne pamiętacie wiele sytuacji z dzieciństwa, kiedy podczas wspólnej zabawy z rodzeństwem, z wielkim hukiem spada na ziemię ulubiony wazon mamy. Wówczas do pokoju wbiega zdenerwowany rodzic i pada sakramentalne pytanie „KTO TO ZROBIL?” Prawdomówność prawdomównością, ale będąc w opałach, ciężko przyznać się do winy i zaczyna się klasyczne zrzucanie odpowiedzialności.

Dokładnie taką sytuację obserwujemy w MPK i ZTM. Jest źle, ale wina zawsze leży po drugiej stronie. Typowa spychologia. Nie trzeba sięgać pamięcią dalej niż wczoraj, kiedy to tramwaje MPK miały odebrać fanów Manu Chao. Oczywiście pojazdy odjechały za wcześnie, PUSTE. Nikt nie wpadł na pomysł, żeby poczekać, że jest to bez sensu. Widocznie za myślenie nie ma premii. Cała sytuacja była przekomiczna, gdyż hucznie zapowiadana pomoc MPK i ZTMu okazała się drwiną z pasażerów. Podobne przypadki można mnożyć. A wystarczyłoby uruchomić wyobraźnię…

Właśnie dlatego, z tego miejsca, rozpoczynamy akcję: USTĄP MIEJSCA ROZUMOWI. Kierujemy ją zarówno do MPK jak i ZTMu…




Diałania MPK i ZTMu są tak nieudolne
jak powyższy fotomontaż :)






Czy wiesz, że…

Tramwaje MPK w Poznaniu ogrzewane są latem, a zimą ogrzewanie jest wyłączone :)

niedziela, 3 lipca 2011

All inclusive – wycieczka pierwsza

Od niedawna mamy wakacje, przynajmniej teoretycznie. Sesja za nami, lipiec przyszedł, wszystko wydaje się być w jak najlepszym porządku, wszystko prócz pogody… Miało być pięknie, wyszło jak zawsze.



Zapewne obawiacie się, że pierwszy turnus „All inclusive” diabli wzięli. Nic bardziej mylnego! Trzeba jednak pamiętać, że z uwagi na pogodę nie można ryzykować pobytu pod gołym niebem. Wszelkie plaże, polany i szczyty górskie odpadają. W deszczową pogodę przybliżę Wam miejsca, te bliskie, i te dalekie, gdzie warto się wybrać, chociażby na chwilę.

W dzisiejszym przewodniku opiszę ciekawy obszar w samym sercu wielkopolskiej metropolii. Tutaj z pewnością nie grozi Wam przemoczenie, w każdym razie nie z powodu deszczu… Miejsce to stoi otworem dla wszystkich zwiedzających przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Czynne jest zawsze, i dla każdego. O czym mowa? Oczywiście o Rondzie Kaponiera.

Wielu przyjezdnych nurtuje pytanie, kim ów Kaponier był. Niestety, nawet miejscowi nie mają pojęcia na ten temat. Podejrzewa się, że był to pradawny hodowca nietoperzy, który z ich odchodów produkował przeróżne mazidła nazwane później Q10. Inna legenda głosi, że człowiek ten prowadził w miejscu dzisiejszego ronda dom publiczny, gdzie młode dziewczyny puszczały się na okrągło. Najstarsi tubylcy mówią jednak o osobie, która zamieszkiwała te tereny przed wieloma laty i której ducha można spotkać po dziś dzień. Zwłaszcza w piątkowo-sobotnie noce. Jak jest naprawdę? Tego nie wie nikt.

Za dnia na rondzie słychać jedynie szum, gwar i wszechobecny zgiełk. To doskonałe miejsce do obserwacji zwyczajów lokalnej ludności, zwłaszcza tej zmotoryzowanej. W mrocznych podziemiach opisywanego gmachu można bez problemu normalnie egzystować. Są tutaj bowiem wszystkie niezbędne do życia… punkty handlowo-usługowe. Bez trudu idzie zatem zdobyć pożywienie, skserować notatki, a także zlecić naprawę najróżniejszych części garderoby. Główną atrakcją jest comiesięczne wydarzenie zwane „Komkarciówką”. Tubylcy stają jeden za drugim tworząc bardzo oryginalne widowisko. Nierzadko głośno wyrażając swoje poglądy na najważniejsze kwestie. Innymi atrakcjami są bardzo oryginalne ścienne malowidła pojawiające się cyklicznie po każdym weekendzie. Takich dzieł sztuki nie znajdziecie nigdzie indziej!




Nocami Kaponiera tętni życiem niczym Ibiza. Można tutaj spotkać każdego, począwszy od gwiazd szołbiznesu, kończąc na panu Zenonie, który zawsze z całym dorobkiem stacjonuje przy jednym z wyjść. Nie brakuje egzotycznych przypadków, z którymi bardzo ciężko się porozumieć. Kaponiera jest kulminacyjnym punktem każdego wieczoru, każdej imprezy. Dzieje się tak dlatego, że to tutaj swoją bazę mają niezliczone ilości autobusów, które rozwożą bibowiczów do domów. Właśnie dlatego miejsce to było nie raz świadkiem wielkich pożegnań, radosnych spotkań, ale także wielu kłótni i nieporozumień. Jak wiadomo na dyskotekach bywa różnie, jedne romanse się kończą, inne zaczynają, ale tak czy owak, wszyscy zamieszani w lovestory muszą wspólnie podążać w jedyną słuszną stronę – na Kaponierę.

Zimą omawiane rondo poza wszystkimi wyżej wymienionymi atrakcjami kusi czymś jeszcze. Jest to największy (poza McDonald’s) punkt grzewczy na mapie miasta. To tutaj przy ujemnych temperaturach tłumy ludzi gromadzą się przy wielkim grzejniku, by móc poczuć się jak jedna, wielka rodzina. Muszę także przypomnieć, że odwiedzając Kaponierę należy pamiętać o mapie, bowiem nieodpowiedzialny turysta może krążyć pod rondem aż do niechybnej śmierci. Do pełni szczęści brakuje jedynie wielkiej, plastikowej palmy na środku! Niemniej jednak każdemu, kto jeszcze nie sfinalizował swoich wakacyjnych planów, polecam dopisać do nich to magiczne miejsce. Koszt wycieczki „ALL INCLUSIVE” jest nieduży. Przykładowo, za dojazd w dwie strony zapłacimy około 4 złotych.



Kaponiera to „wielki świat za małe pieniądze!”