Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Karykatury subkultury. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Karykatury subkultury. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 20 października 2008

Kolejne Karykatury Subkultury

Dzisiejsze subkultury będą niezwykle mroczne, poważne i przerażająco czarne. Już wiesz dlaczego? Nie, nie będziemy znów pisać o tnących się dzieciakach… Dzisiaj przedstawiamy subkulturę Gotów. Tak wiec zgaście światło, zasłońcie okna, załóżcie okulary przeciwsłoneczne – gotowi? Jest wystarczająco ciemno? W takim razie można zaczynać!

Goci – subkultura, której głównym założeniem jest życie w ciemności. Dlaczego? Prawdopodobnie wymaga tego od nich Mroczny Pan, albo jakiś inny, równie mroczny bóg. Prawdziwemu gotowi nie wystarczy życie w ciemności – prawdziwy got jest ciemnością. Charakteryzuje się ciemnym strojem. Oczywiście żeby nie było zbyt monotonnie nie noszą oni jednolitych koszulek. Dozwolone są czarne w czarne paski, ewentualnie czarne w czarne kropki. Będąc przy wyglądzie trzeba wspomnieć o paznokciach. Prawdziwy got ich nie maluje! Są one naturalnie czarne. Dodatkowo wielu gotom podobają się obroże ich psów. Co więcej sądzą oni, że lepiej będą w nich wyglądać, w rezultacie, w nocy po prostu podkradają je swoim pupilom.

Nie tylko wygląd świadczy o autentyczności danego gota. Ważne jest także zachowanie. Spanie w trumnie, zawsze kamienna twarz i wiara, że już dawno umarł to tylko niektóre cechy szczególne. Można zauważyć, że w sklepach płaci tylko gotówką, a wszystko co robi czyni dla Mrocznego Pana. Prawdziwy Got surfuje po Internecie z wyłączonym monitorem – twierdzi, że tak jest mroczniej. Pozostając przy tej tematyce, grając w Warcrafta zawsze wybierze nieumarłych, a włączając Diablo (ulubiona gra, zaraz po Gothic’u) gra tylko nekromantą, podobnie w innych grach. Warto wspomnieć, że już 13-14 letni Got użala się nad zmarnowanym życiem.

Goci to także specyficzna muzyka. Większość śmiertelników uważa, że słuchają oni elektro, techno lub metalu gotyckiego. Prawda jest jednak dużo bardziej przerażająca. Muzycznym bogiem każdego Gota jest Karel Gott, który zasłynął czeską wersją piosenki bajki „Pszczółka Maja”.

Got w nocy:


No i jeszcze cos dla małych gotek :)

poniedziałek, 13 października 2008

Karykatury subkultury - Hippisi

Hippisi, zwani także „Dzieci Kwiaty” to subkultura dość specyficzna. Młodzież lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku nie żałująca sobie wszelkiego rodzaju używek –zwłaszcza marihuany. Jak łatwo się domyślić powodowało to częste „odjazdy od rzeczywistości.” W związku, z tym, że jeszcze nikt w takim stanie żadnej wojny nie wygrał, nie pozostawało im nic innego jak głośno manifestować przeciwko niej. To właśnie dlatego Hipisi umiłowali sobie pacyfizm.

Subkultura ta charakteryzuje się także buntem przeciw pokoleniu swoich rodziców. Wszystko oczywiście w granicach zdrowego rozsądku. Za bieganie boso po trawie i wychwalanie Matki Ziemi pieniędzy się nie dostaje, a nowe dzwony kupić trzeba. Wielu hipisów fascynowało się duchowością wschodu, jednak żaden z nich nie umiał dokładnie określić o co tak właściwie chodzi i gdzie ten „wschód” leży. Jak widać dla każdego znaczyło to zupełnie co innego, ale wszyscy się tym interesowali.

Co tu dużo ukrywać – każdy pretekst by nic nie robić jest dobry. Styl życia przeciętnego hippisa polegał właśnie na obijaniu się cały dzień, łażeniu z kąta w kąt – to może jest trochę złe porównanie i pasuje do EMO bardziej - w każdym razie hipisi cały dzień łazili bez celu od drzewa do drzewa. Jak już wystarczająco się nachodzili po danym terenie, ładowali się do swojego leciwego, acz bardzo charakterystycznie pomalowanego busa. Najbardziej przytomny z nich siadał za kółkiem i „Make peace not war” bus jechał w nieznane tylko po to, żeby znów wyjść i połazić po trawie, trawę paląc...

poniedziałek, 6 października 2008

Słowem wstępu

Kilka słów o EMO na dobry początek:

Po pierwsze: Koniecznym atrybutem każdego EMO jest duży i dobrze widoczny zegarek. Normalnie służy do bardzo częstego spoglądania w myśl zasady „Szczęśliwi czasu nie liczą”. Kiedy ktoś zagubiony w czasie i przestrzeni zapyta o godzinę, zawsze możesz wyrzucić z siebie „W ogóle mnie nie rozumiesz!”
Po drugie: Nie jesteście wyjątkowi – wiele osób was rozumie i sami słysząc Tokio Hotel mają chęć pociąć się.
Po trzecie: Brak prawdziwych problemów życiowych zmusza do użycia wyobraźni, EMO stają się coraz bardziej kreatywni w opisywaniu udręk egzystencjalnych i okrutności świata
Po czwarte: Dzięki EMO następuje integracja metali, dresów, punków i skinów. Wspólny cel zawsze jednoczy ;)
I w końcu najważniejsze: VAT z milionów kupowanych żyletek zasila budżet państwa



Dla wszystkich obecnych i przyszłych EMO mała rada: