wtorek, 5 lipca 2011

Wielobarwna (nie)codzienność - Wiele twarzy FOCHA

Moi drodzy!

Witam w pierwszej odsłonie nowego, zapowiadanego cyklu WIELOBARWNA (NIE)CODZIENNOŚĆ. Zgodnie z założeniem tego działu, postaram się opisywać uniwersalne zjawiska, z którymi możemy mieć do czynienia na co dzień, okraszone dawką własnych przemyśleń i obserwacji. Dziś poruszę temat niewątpliwie dotyczący nas wszystkich. Możemy go spotkać wszędzie i bardzo niespodziewanie. Niczym wirus krąży wśród nas i nigdy nie wiadomo kiedy, gdzie i kogo zaatakuje. Jest na prawdę nieprzewidywalny. Cóż to takiego? Otóż bohaterem dzisiejszej odsłony jest „jego wysokość” FOCH.

FOCH to powszechne zjawisko, od dawien dawna towarzyszące człowiekowi. Inne popularne określenie to „obrażanie się”. Któż z nas nigdy nie strzelił focha, bądź nie padł ofiarą tego strzału? Jestem przekonana, że znalezienie takiej osoby graniczy z cudem. Dlaczego więc tak się dzieje? Skąd się bierze FOCH? Niestety na to pytanie nie jestem w stanie jednoznacznie odpowiedzieć. Przyczyn FOCHA może być bardzo wiele. Począwszy od błahej sprawy, nieopacznego zrozumienia żartu, na zrobieniu ogromnego świństwa skończywszy. Myślę, że ilu ludzi na świecie tyle powodów do FOCHA.

Niestety nie ma lekko, bowiem oprócz klasycznego, w miarą przewidywalnego FOCHA, występuje także zjawisko takie jak „FOCH dla samego FOCHA”. Niektórzy po prostu przyjmują taką postawę życiową i zwyczajnie nie byliby sobą, gdyby od czasu do czasu takiego FOCHA nie strzelili. Z reguły nie mają do tego większego powodu. Być może robią to dla rozrywki bądź jest to próba zwrócenia na siebie uwagi... Możliwe też, że sami do końca nie wiedzą co chcą przez to osiągnąć. Wynajdują sobie jakiś wydumany problem i namierzają ofiarę, a ta biedna, nieświadoma istota kompletnie nie wie o co atakującemu chodzi. Także bądźmy czujni! Nigdy nie wiadomo kiedy i z którego kierunku FOCH nas dopadnie.

FOCH może trwać przez różny okres czasu. Występują FOCHY krótkoterminowe, mijające zazwyczaj po kilku minutach, góra kilku dniach. Spotykamy się także z solidnymi FOCHAMI, trwającymi nawet kilka miesięcy. Pierwsze i drugie mają (być może dziwnie to zabrzmi) te zaletę, że prędzej czy później mijają. Zdarzają się jednak FOCHY na amen, których nikt i nic nie jest w stanie przerwać.

Często gdy zorientujemy się, że ktoś na nas strzelił FOCHA, staramy się to naprawić. Jednak czy to ma jakikolwiek sens? Nie namawiam nikogo do bycia bezdusznym sobkiem, nieliczącym się z kimkolwiek, jednak czasem naprawdę nie warto zawracać sobie głowy dociekaniem o co ktoś się mógł obrazić. Zazwyczaj wychodzi na to, że powód jest bezsensowny, a wręcz śmieszny. Dlatego też szkoda czasu i nerwów. Jest wiele ciekawszych tematów do przemyśleń.

Wiele osób zadaje sobie pytanie, czy FOCHA da się uniknąć? Według mnie nie. Możemy się starać nie popadać w konflikty, nie narażać innym ludziom, sami się nie FOCHAĆ, ale to niczego nie zmieni. Zawsze niestety znajdzie się ktoś taki, kto mając powód czy też nie, zaatakuje. Chyba za nudno by było na tym świecie…

Nawet pojazdy komunikacji miejskiej mają prawo do FOCHA... Na zdjęciu "FOCHniety" autobus;)

fot. Archiwum

Wtorkowa przepowiednia czterowierszowa

Wielka chmura nad miastem zawisła

Kapusta w beczce już dawno skisła

Zagrajmy zatem w otwarte karty

Oj będzie burza, i to nie żarty!

poniedziałek, 4 lipca 2011

Gra Kulturalna – czy aby na pewno?

Kolejna Gra Miejska zapowiadana była już od dawna. Wszędzie można było o niej przeczytać, wszędzie usłyszeć. Nic dziwnego – to wyjątkowo wielkie przedsięwzięcie. Sam etap internetowy trwał cztery tygodnie. Sukcesywnie ogłaszane były kolejne zadania i zagadki. Co tydzień ruszaliśmy w miasto na łowy, aby z kompletem punktów i rekwizytów zacząć sobotnie zmagania. W pocie czoła zdobywaliśmy bonusowe kody. Niestety, zaskoczyła nas nagła zmiana terminu ich publikacji. Pierwotny termin przestał obowiązywać, a kod można było sobie KUPIĆ, dwa dni wcześniej, w Teatrze Polskim. Rozumiemy notoryczne postulaty kultury, że jest niedofinansowana, ale powiadomienie graczy w poniedziałek, o wtorkowym spektaklu było co najmniej niekulturalne…

Sobotnia gra rozpoczęła się o godzinie dziesiątej. Przynajmniej teoretycznie. Najbardziej zapaleni gracze czekali pod drzwiami już od świtu. Pół godziny startem kolejka przypominała obrazek z poprzedniego ustroju. Wybiła 10.00. Tłum nie zważał na nic i na nikogo. Każdy kulturalnie rozpychając się łokciami dążył po „Kartę startową”. Kiedy już udało się i nam wydrzeć upragniony świstek papieru oraz taktycznie wycofać w bezpieczne miejsce, rozpoczęliśmy zabawę. Wszystkie zespoły, niczym pierwszomajowy pochód, ruszyły w kierunku Starego Rynku. Zadanie wstępne było bardzo wciągające i zajęło całe pięć minut. Po tym niezwykle wyczerpującym etapie, organizatorzy przewidzieli 20 minut przerwy. Nie mam pojęcia dlaczego.

Po owych dwudziestu minutach otworzyły się drzwi Odwachu. Naszym oczom ukazała się wielka skrzynia z „bonusowymi rekwizytami”. Ponownie GRA kulturalna była tylko z nazwy. Najwięksi wepchnęli się przed najmniejszych, a panowie skutecznie odgrodzili drogę paniom. Niemniej jednak rozpoczęło się burzliwe grzebanie w skrzyni, zupełnie jak na sezonowej wyprzedaży w hipermarkecie. Gra zdawała się nabierać tempa. Po kilku minutach wrzawy znów nastała… przerwa. Tym razem kulturalnie zafundowano nam dziesięciominutowy relaks w pełnym deszczu. Po tym czasie pojawił się „łącznik”, a może raczej „włącznik”, bo dopiero w tym momencie poczuliśmy, że na prawdę włączamy się do gry.

Na zegarku 10:52, ruszyliśmy! Zagadek było sporo, jednak większość z nich wymagała jedynie sprawnego przemieszczenia się z punku A do punktu B. Na szczęście pojawiły się także charakterystyczne dla gry elementy w postaci odczytania czegoś przy pomocy lusterka bądź lupy czy rozszyfrowania hasła. Jak zwykle nie brakowało zamieszania i sprzecznych informacji uzyskanych od łączników. Po niespełna dwóch godzinach, przemoczeni, ale zadowoleni dotarliśmy do mety. Z tego miejsca GRATULUJEMY zespołowi, który jako pierwszy otworzył sejf, zwłaszcza, ze zrobił to niespodziewanie szybko, bo 40 minut przed kolejną grupą. Nawet organizatorzy byli zaskoczeni, że tak sprawnie i płynnie przeszli przez wszystkie zagwostki

Wielki finał jak zwykle z pompą. Nie brakowało przemówień i podziękowań. Trzeba również przyznać, że pula nagród była wyjątkowo duża. Zakończenie poprowadzone zgrabnie i dość merytoryczne. Jedyne czego do końca nie zrozumieliśmy, to zdania przekonujące nas o tym, jak bardzo ta gra nas „ukulturalniła” i jak wiele miejsc związanych z kulturą nam przybliżyła. Być może sami zbyt często bywamy w kinach, teatrach i filharmoniach, by docenić pięciominutowe spotkanie z łącznikiem w Teatrze Polskim i parę chwil spędzonych w filii biblioteki.

Podsumowując, gra była dość ciekawa, chociaż uważamy, że wielokrotnie zdarzały się lepsze. W stosunku do całości wydarzenia, ilości reklam i zapowiedzi oraz ogromnego etapu internetowego, odnieśliśmy wrażenie, że wystąpił przerost formy nad treścią. Z utęsknieniem czekamy na powrót starych, dobrych gier. Może nie tak hucznych, może bez nagród, ale robionych z duszą i zamiłowaniem, w których widać prawdziwy potencjał. Nie liczy się ilość, ale jakość!

niedziela, 3 lipca 2011

All inclusive – wycieczka pierwsza

Od niedawna mamy wakacje, przynajmniej teoretycznie. Sesja za nami, lipiec przyszedł, wszystko wydaje się być w jak najlepszym porządku, wszystko prócz pogody… Miało być pięknie, wyszło jak zawsze.



Zapewne obawiacie się, że pierwszy turnus „All inclusive” diabli wzięli. Nic bardziej mylnego! Trzeba jednak pamiętać, że z uwagi na pogodę nie można ryzykować pobytu pod gołym niebem. Wszelkie plaże, polany i szczyty górskie odpadają. W deszczową pogodę przybliżę Wam miejsca, te bliskie, i te dalekie, gdzie warto się wybrać, chociażby na chwilę.

W dzisiejszym przewodniku opiszę ciekawy obszar w samym sercu wielkopolskiej metropolii. Tutaj z pewnością nie grozi Wam przemoczenie, w każdym razie nie z powodu deszczu… Miejsce to stoi otworem dla wszystkich zwiedzających przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Czynne jest zawsze, i dla każdego. O czym mowa? Oczywiście o Rondzie Kaponiera.

Wielu przyjezdnych nurtuje pytanie, kim ów Kaponier był. Niestety, nawet miejscowi nie mają pojęcia na ten temat. Podejrzewa się, że był to pradawny hodowca nietoperzy, który z ich odchodów produkował przeróżne mazidła nazwane później Q10. Inna legenda głosi, że człowiek ten prowadził w miejscu dzisiejszego ronda dom publiczny, gdzie młode dziewczyny puszczały się na okrągło. Najstarsi tubylcy mówią jednak o osobie, która zamieszkiwała te tereny przed wieloma laty i której ducha można spotkać po dziś dzień. Zwłaszcza w piątkowo-sobotnie noce. Jak jest naprawdę? Tego nie wie nikt.

Za dnia na rondzie słychać jedynie szum, gwar i wszechobecny zgiełk. To doskonałe miejsce do obserwacji zwyczajów lokalnej ludności, zwłaszcza tej zmotoryzowanej. W mrocznych podziemiach opisywanego gmachu można bez problemu normalnie egzystować. Są tutaj bowiem wszystkie niezbędne do życia… punkty handlowo-usługowe. Bez trudu idzie zatem zdobyć pożywienie, skserować notatki, a także zlecić naprawę najróżniejszych części garderoby. Główną atrakcją jest comiesięczne wydarzenie zwane „Komkarciówką”. Tubylcy stają jeden za drugim tworząc bardzo oryginalne widowisko. Nierzadko głośno wyrażając swoje poglądy na najważniejsze kwestie. Innymi atrakcjami są bardzo oryginalne ścienne malowidła pojawiające się cyklicznie po każdym weekendzie. Takich dzieł sztuki nie znajdziecie nigdzie indziej!




Nocami Kaponiera tętni życiem niczym Ibiza. Można tutaj spotkać każdego, począwszy od gwiazd szołbiznesu, kończąc na panu Zenonie, który zawsze z całym dorobkiem stacjonuje przy jednym z wyjść. Nie brakuje egzotycznych przypadków, z którymi bardzo ciężko się porozumieć. Kaponiera jest kulminacyjnym punktem każdego wieczoru, każdej imprezy. Dzieje się tak dlatego, że to tutaj swoją bazę mają niezliczone ilości autobusów, które rozwożą bibowiczów do domów. Właśnie dlatego miejsce to było nie raz świadkiem wielkich pożegnań, radosnych spotkań, ale także wielu kłótni i nieporozumień. Jak wiadomo na dyskotekach bywa różnie, jedne romanse się kończą, inne zaczynają, ale tak czy owak, wszyscy zamieszani w lovestory muszą wspólnie podążać w jedyną słuszną stronę – na Kaponierę.

Zimą omawiane rondo poza wszystkimi wyżej wymienionymi atrakcjami kusi czymś jeszcze. Jest to największy (poza McDonald’s) punkt grzewczy na mapie miasta. To tutaj przy ujemnych temperaturach tłumy ludzi gromadzą się przy wielkim grzejniku, by móc poczuć się jak jedna, wielka rodzina. Muszę także przypomnieć, że odwiedzając Kaponierę należy pamiętać o mapie, bowiem nieodpowiedzialny turysta może krążyć pod rondem aż do niechybnej śmierci. Do pełni szczęści brakuje jedynie wielkiej, plastikowej palmy na środku! Niemniej jednak każdemu, kto jeszcze nie sfinalizował swoich wakacyjnych planów, polecam dopisać do nich to magiczne miejsce. Koszt wycieczki „ALL INCLUSIVE” jest nieduży. Przykładowo, za dojazd w dwie strony zapłacimy około 4 złotych.



Kaponiera to „wielki świat za małe pieniądze!”

sobota, 2 lipca 2011

Arena Design - lekcja stylu dla każdego

Design, oryginalność, styl, awangarda, innowacja... Co łączy te słowa? Odpowiedź jest bardzo prosta - Arena Design. To wydarzenie na skalę międzynarodową. Dzięki tym niezwykłym targom, które odbyły się w Poznaniu w dniach 25-28 maja, dosłownie każdy mógł ujrzeć światowe ikony wzornictwa. To także doskonała lekcja stylu dla wszystkich odwiedzających, a za razem moc atrakcji dla mieszkańców, bowiem targom towarzyszyło wiele mniejszych wydarzeń jak na przykład gra miejska. Arenie Desing dziękujemy i liczymy, że za rok przybędzie do Poznania z jeszcze większym rozmachem.

piątek, 1 lipca 2011

Jak Feniks z popiołów...

Ile to czasu minęło od ostatniej publikacji na Blogu? Ile wody w Warcie upłynęło od momentu postawienia ostatniej kropki? Jak długo musieli czekać nasi Wierni Czytelnicy na ten wspaniały moment?



TAK – POWRACAMY!



Wprawdzie jesteśmy nieco starsi,i z zanikającym kolagenem, ale nadal niebanalnie patrzymy na otaczającą nas rzeczywistość. Na tej odrobinie wirtualnej przestrzeni postaramy się przykuć Waszą uwagę naszymi drobnymi przemyśleniami na każdy temat. W tym półroczu do największych nowości należeć będą tzw. kąciki tematyczne.

Absolutnym hitem tego lata będzie STUDIO PAZNOKCIA, w którym przeczytacie co jest cool, jazzy i trendy, dowiecie się kto, z kim, gdzie i dlaczego oraz zobaczycie bulwersujące teksty na temat zachowań ludzkich. Od poniedziałku do piątku, jak pięć palców ma dłoń, najświeższy „manicure” specjalnie dla Was!

Kolejną, lecz nie gorszą nowością będzie WIELOBARWNA (NIE)CODZIENNOŚĆ. To miejsce, gdzie pojawią się teksty o bardzo różnej tematyce. Ujrzycie tutaj niecodzienne historie prosto z ulic naszego miasta, intrygujące przemyślenia oraz comiesięczny, jedyny z 99,(9)% sprawdzalnością, HOROSKOP dla danego znaku zodiaku!

Trzecim nowopowstałym cyklem będzie ALL INCLUSIVE. Znajdziecie w nim nie tylko @normalny przewodnik po najciekawszych miejscach na Ziemi, ale również przeczytacie o wszechobecnych czynnikach wpływających na jakość naszego życia. Będzie więc sporo marudzenia, ale także próba poprawy otaczającego nas świata.

Poza wyżej wymienionymi działami, nasz Blog zyskał nową szatę graficzną oraz kilka usprawnień. Od dzisiaj każdy wpis możecie polubić (lub nie ;)) oraz udostępnić na Facebooku. Pojawiła się również możliwość napisania do nas. Postaramy się odpowiedzieć na wszystkie listy, niezależnie od poruszonego problemu. Nie bójcie się zatem pisać. Zarówno w sprawie plam na dywanie, przepisów na ciasta jak i z prośbą o pomoc w skonstruowaniu perpetum mobile. Warto przypomnieć, że część elementów pozostała niezmieniona. Nasz shoutbox nadal działa, dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu :), nie pozbyliśmy się również „Nieschematycznej piosenki”. Oczywiście stale współpracujemy także z Wróżką Benią!!

Pierwszy dzień lipca, pierwszy dzień zmian, oby na lepsze! Enjoy!

niedziela, 2 stycznia 2011

Kącik konesera taniego wina – odsłona VIII – WIELKIE POŻEGNANIE…

Drodzy Koneserzy!

Dziś niestety nie opiszę Wam kolejnego wykwintnego trunku. Obecne okoliczności bowiem zupełnie temu nie sprzyjają. Bardzo mi przykro, ale czuję się zobowiązana do poinformowania Was o zaistniałej, tragicznej sytuacji. Otóż z głębokim żalem zawiadamiam, iż pod koniec 2010 roku ogłoszono decyzję o upadłości Zakładu Przemysłu Spożywczego „Ostrowin" [*] Postanowienie to wpłynęło tym samym na zamkniecie „Kącika konesera taniego wina”, prowadzonego w dotychczasowej formie.

Naprawdę nie jestem w stanie pojąć jak taka szanująca się firma z ponad 120 letnia tradycją, mogła do tego dopuścić. „Ostrowin” – klasa sama w sobie, producent najbardziej znanych i powszechnie lubianych marek siarkofrutów, lider w swojej dziedzinie… Firma ta była jednym słowem bezkonkurencyjna. Większość rynku tanich win należało właśnie do „Ostrowina”. Któż z nas nie słyszał chociażby o takich hitach jak „DZBAN leśny”, „Komandos” czy „Lipa z miodem”?

Wszyscy przeżywający tę tragedię stawiają sobie podstawowe pytanie: co teraz będzie? Gdzie i czy w ogóle będzie możliwość zaopatrzenia się w tak wysokiej klasy trunki? Czy jakaś inna firma podoła temu wyzwaniu i przejmie rynek po „Ostrowinie”? Na razie wszystko stoi pod wielkim znakiem zapytania… Jednak w chwili obecnej mogę dać Wam jedną baaardzo cenną radę: zaopatrzcie się na przyszłość! W niektórych sklepach wyprzedają jeszcze ostatnie zapasy z magazynów, także łapcie okazje, póki się da! Może to akurat Wy staniecie się szczęśliwymi posiadaczami klasyka o nazwie „DZBAN leśny”, pochodzącego z ostatniej partii produkcyjnej? Życzę Wam tego serdecznie, bowiem w najbliższym czasie produkty „Ostrowina” staną się najprawdopodobniej całkowicie nieosiągalne w sklepach. A wtedy pozostaną już tylko wspomnienia tego smaku, tych szczególnych chwil…

W związku z powyższym w tym oto miejscu zamykam dotychczasowy cykl „Kącika konesera taniego wina”, tak jak podobno J.K. Rowling zakończyła pisanie serii powieści o czarnowłosym czarodzieju;)

Trzymajcie się!